در حالیکه انسان ها همچنان برای زنده ماندن تلاش می کنند، رگه هایی از امید نمایان می شوند. یخ های سطح مسکو در حال ذوب شدن هستند و بر اساس شایعات، خورشید ظاهر شده است! شاید مهم ترین نکته مثبت هر دو نسخه METRO اتمسفر وهم آلود آن است که تحت تأثیر آثار آندری تارکوفسکی (Andrei Tarkovsky) کارگردان معروف روسی و خالق فیلم تحسین شده Stalker طراحی شده است. جو کاملاً آخرالزمانی، سرد و مرده است و به خوبی در بازی پیاده شده که البته خلق چنین اتمسفری تخصص نویسندگان، فیلمسازان و بازیسازان اروپای شرقی است. فضای مرده مترو تأثیر مستقیمی روی گیم پلی بازی دارد. همان طور که پیش از این در METRO 2033 شاهد بودیم، نوع گیم پلی Last Light متفاوت از سایر تیراندازی های معمول است. ایجاد حس آسیب پذیری و ناتوانی، اسکلت کلی گیم پلی را تشکیل می دهد. تعداد محدود مهمات، استفاده از ماسک تنفس، نبردهای چالش آور و طولانی همگی بر همین پایه استوار هستند.

حتی می توان در نگاه دیگر Last Light را یک Survival-Horror به حساب آورد. پیشرفت های قابل ملاحظه ای در روند گیم پلی صورت گرفته اند که مهم ترین آن ها در رابطه با بخش تیراندازی بازی است، چون نسخه پیشین مشکلاتی در این زمینه داشت. اما خوشبختانه این مشکل در نسخه جدید حل شده و اینبار شاهد مکانیزم تیراندازی دقیق تر و طبیعی تری هستیم. با توجه به تریلرهایی که از بازی منتشر شده، می توان همچنان به فضاسازی افسرده، غمناک و خوفناک بازی پی برد. در بسیاری از موارد، تنها نور چراغ قوه نمایان است و به لطف گرافیک خیره کننده به خصوص در زمینه نورپردازی، این تم افسرده تأثیر دوچندان پیدا می کند. کمپانی THQ اعلام کرد که METRO: Last Light می تواند رقیب خوبی برای سری Call of Duty باشد. هر چند که این حرف کمی به دور از واقعیت است و جنس دو بازی کاملاً متفاوت است، اما بدون شک Last Light یکی از مهم ترین بازی های آخرالزمانی است و توانایی این را دارد تا دوباره مخاطب را به متروهای متروک مسکو بکشاند.